HAPPY NEW YEAR! 2018 is het jaar waarin ik het bloggen langzaam weer een beetje hoop op te pakken. Daarom doe ik dat ook maar meteen vandaag: op 1 januari 2018. Een frisse en hopelijk goede start van het nieuwe jaar.

Eerlijk is eerlijk, die blogstilte die ik in juli 2017 inlaste heeft wel erg lang geduurd. Ik wilde wel schrijven, maar het lukte me niet. Sinds het overlijden van mijn vader werkte ik me een slag in de rondte voor diverse opdrachtgevers, maar stiekem had ik ook regelmatig last van een motivatiedip. Die dip zorgde ervoor dat de blogstilte zolang voortduurde.

Regelmatig kreeg ik vragen: ben je gestopt? Wanneer komt er weer een nieuwe blog? Allemaal leuk en aardig, maar antwoorden kon ik niet geven. Gestopt was ik zeker niet: hallo, ik ben de afgelopen maanden druk in de weer geweest voor de opdrachtgevers van Bom Dia Lisa. Alleen het bloggen, dat persoonlijke, zag ik gewoon even niet zitten.

Motivatiedip

De afgelopen maanden waren vreemd. Natuurlijk kijk ik terug op alle toffe dingen die 2017 me gebracht heeft: nieuwe opdrachtgevers, werken tijdens de EK en WK turnen in Cluj (Roemenie) en Montreal (Canada), toffe roadtrips en een boel nieuwe, superlieve vrienden.

Maar de werkelijkheid ontwijken kan ik niet. Ik kan wel zeggen dat 2017 een topjaar was, maar dat was het niet. Er waren uitschieters, zeker weten. Maar helaas overheerst het verdrietige gevoel nog altijd als ik terugblik op vorig jaar. Vooruitkijken, zeggen ze dan. Maar nee, eigenlijk moet ik misschien nog even terugblikken. Want ja, waarom was het eigenlijk zo stil op mijn site?

Na het overlijden van mijn vader was er zo ontzettend veel te doen. Er was nauwelijks tijd of ruimte om stil te staan bij de werkelijkheid. Nu pas komt het besef en begin ik ook de ‘gevolgen’ pas in te zien. Zoals ik eerder schreef leidde het allemaal tot een motivatiedip. Ik had nergens zin in en hield me alleen vast aan dingen die ‘moesten’: deadlines, evenementen waar ik verslag van deed en dergelijke.

Daar had ik plezier in en haalde ik motivatie en energie uit. Maar stiekem, heel stiekem…. ging het helemaal niet goed. Ik deed alsof ik nergens last van had, schreef braaf mijn verhalen voor de krant en kwam zelfs met nieuwe verhaalideeen en plande als een malle mijn weken vol met werk. Alleen maar werk. O, en een beetje training. En af en toe een keer een avondje uit of wat dan ook.

Breakdown

Begin december betaalde ik de rekening. Tijdens een CrossFit training in Lissabon ging het volledig mis. Ik voelde het niet meer. Had geen energie, geen motivatie en bovenal geen kracht. Het lukte niet. Het enige wat ik kon was huilen. En ja, dat deed ik ook. Ik schaamde me er zelfs voor. Ik, Lisa die (bijna) nooit huilt, zat huilend naast mijn sterke coach. Lekker dan.

Twee weken lang voelde ik me rot. Mentaal en fysiek gezien. Ik zat er helemaal doorheen. Mijn lichaam was op, ik was op. Ik werkte wel, maar alles kostte extra moeite. Dit had ik nog nooit gehad. Het gevoel van die breakdown was zo hevig. In die periode praatte ik met veel vrienden en vooral ook met mensen die eenzelfde situatie hebben meegemaakt. Dat hielp.

Nu gaat het langzaam weer beter met me. Geen idee wat ik heb gedaan, maar ik voel me goed. Ik voel me zelfs sterker. Blijkbaar is het dus echt waar: soms moet je (heel) diep gaan om er sterker uit te komen.

Happy New Year!

Wat dat betreft zal ik die breakdown dan ook vooral ‘positief’ bekijken. Ik heb er veel van geleerd: dat ik niet alles moet opkroppen, dat ik me soms rot mag voelen en bovenal dat mensen voor me klaarstaan als ik ze nodig heb.

2017 heb ik wat dat betreft ook positief afgesloten. In Nederland overigens. Ik was veel onderweg en aan het werk (onder andere bij de gymsportshow A Touch of Gold), maar ik heb ervan genoten.

Vandaag, 1 januari 2018, is het weer tijd om terug te gaan naar huis. Naar huis in Portugal. Daar kijk ik zeker naar uit. Ik hoop dat 2018 simpelweg een topjaar wordt. Door die breakdown weet ik dat ik moet (leren) genieten van de kleine dingen en dat ga ik ook zeker doen.

Langzaam zal ik het bloggen ook weer oppakken. Maar wel op mijn manier: wanneer ik dat wil en wanneer ik daar behoefte aan heb. Het kan dus zijn dat er af en toe weer een stilte valt, maar dat doe ik niet expres.

Voor nu zeg ik: HAPPY NEW YEAR!