Hallo Schiphol, daar ben ik weer. Het is tijd om naar huis te gaan en daarom schrijf ik deze blogpost vanaf het vliegveld. Ik vind het fijn om weer naar huis te gaan, maar het voelt ook wel een beetje gek. Aan de ene kant heb ik last van de gebruikelijke ‘heimwee’ naar Portugal, aan de andere kant voel ik me leeg.

Toch denk ik dat het ook wel goed zal zijn. Vooral voor mijn motivatiedip misschien. De afgelopen dagen had ik geen vast ritme en ik denk dat ik dat eigenlijk hard nodig ga hebben.

Weer elke ochtend trainen en bezig zijn met mijn werk. Dingen waar ik me even aan kan vastklampen, zoals deadlines bijvoorbeeld. Natuurlijk weet ik ook dat ik niet alleen maar afleiding moet gaan zoeken. Ik zal ook dingen moeten toelaten.

Naar huis

Thuis in Lissabon ben ik weer ‘alleen’. Zonder mijn moeder of familie om me heen. Hoewel ik dat natuurlijk wel gewend ben zal het ook een beetje apart zijn. Gelukkig heb ik een gezellige huisgenoot, maar toch is dat ook anders. Zij heeft immers niet hetzelfde meegemaakt, wat misschien lastig kan zijn. Maar ik weet ook: het is wellicht beter dan alleen zijn.

Ik heb namelijk regelmatig (en vooral ‘s ochtends) last van een leeg, ombestemd gevoel. Een gevoel dat voorlopig waarschijnlijk nog niet weg zal gaan. En daar vraag ik ook niet om.

Wat dat betreft houd ik het vandaag ook maar even kort. Ik ben erg benieuwd hoe ik de komende periode zal ervaren. Hopelijk kan ik weer wennen aan mijn Portugese ritme. Het zal hoe dan ook gek zijn. En wie weet wil ik als de wiedeweerga terug naar Nederland. You never know.

Portugal blijft toch ook het land waar mijn vader zo vreselijk van hield. Wat dat betreft zit ik op de goede plek. Al voel ik me soms ook een beetje ‘schuldig’: ik woon immers op de plek waar hij ook graag had willen wonen. Helaas was het hem niet gegund.

Lees ook:

Motivatiedip? Waarom overkomt mij dat nu weer? 

Afscheid:huilen, praten of juist afleiding zoeken?

Drie passies die mijn vader en ik samen deelden