Een blogstilte. Onaangekondigd. Eigenlijk had ik er nooit over nagedacht. Onverhoopt is het dan toch gebeurd. Niet alleen omdat ik het zo druk had met mijn journalistieke werkzaamheden, maar vooral omdat ik me er gewoonweg even niet toe kon zetten. Vlak nadat mijn vader overleed schreef ik al eens over een soort motivatiedip.

Van die zogenaamde dip heb ik nog regelmatig last. Zomaar heb ik ineens dagen waarop ik nergens zin in heb. Nou ja, het is ook weer niet zo dat ik dan helemaal niets doe. Trainen doe ik bijvoorbeeld braaf elke ochtend. Maar er zijn dagen waarop ik na de training thuis kom en me verder maar tot weinig kan zetten.

Dan heb ik last van een onrustig gevoel en heb ik gewoon even geen zin om me bezig te houden met dingen die ‘moeten’. Soms vlucht ik zelfs het huis uit. Gewoon, even weg van alles.

Vaak ga ik door de stad wandelen of naar het strand. De afgelopen tijd heb ik weer wat ‘nieuwe’ en ‘oude’ plekken ontdekt in Portugal. Maar ook dat is niet altijd even makkelijk. Op verschillende plekken en locaties komen er immers weer herinneringen naar boven. Daar schreef ik laatst al over in mijn blog op de website van Saudades de Portugal.

Blogstilte

Om eerlijk te zijn zit ik er helemaal niet op te wachten. Ik vind mijn werk echt superleuk en ik ben altijd gemotiveerd. Natuurlijk had ik voorheen ook wel eens last van motivatieproblemen of een klein dipje, maar dit is anders. Onbeschrijflijk eigenlijk. Ik kan het ook aan bijna niemand uitleggen. Nee, ik denk dat je zoiets moet hebben meegemaakt om te weten hoe het voelt.

Mijn zogenaamde blogstilte had ik ook helemaal niet gepland. In tegendeel. Het liep nou eenmaal zo. Natuurlijk wilde ik wel schrijven, maar ik kon simpelweg geen motivatie, inspiratie of concentratie vinden. En als je me een beetje kent dan lever ik graag iets goeds af. Geen half werk. En ja, daarom nam ik ook ruim de tijd voor deze blog over mijn blogstilte. Het is niet anders.

Werk

Begrijp me overigens niet verkeerd. Het is namelijk niet dat ik echt helemaal niets doe. Er zijn dagen waarop ik zomaar ineens tien uur achter elkaar zit te werken. En daar geniet ik ook echt van. Ik vind mijn werk leuk en ik houd van deadlines en stress.

Maar soms dan lukt het me gewoon niet. Door het nog recente verlies is mijn motivatie, inspiratie en concentratie soms gewoon ver te zoeken.

Eigenlijk heb ik verplichtingen en deadlines nodig om wel volle bak aan het werk te gaan. Daarom focuste ik me de afgelopen tijd ook vooral op mijn ‘normale’ werk. En dat verloopt prima.

Wat mijn blog betreft moet ik mezelf ook zeker niet gaan dwingen. Ik krijg vaak te horen dat ik de tijd moet nemen. En dat doe ik dan ook maar. Tijd heelt, zeggen ze. We zullen zien of dat daadwerkelijk zo is.

Voorlopig blog ik vooral wanneer ik daar zelf zin in heb en wanneer ik er de inspiratie voor heb. Wie weet zie je plots weer dagelijkse blogs van me verschijnen. Maar pin me er vooral niet op vast.

Lees ook:

Motivatiedip? Waarom overkomt mij dat nou weer?

Afscheid:huilen, praten of juist afleiding zoeken?

Drie passies die mijn vader en ik samen deelden