Vrouwen in de sportjournalistiek. Er zijn er niet veel van. Maar de vrouwen die in de sportjournalistiek werken vallen wel op. In de rubriek ‘vrouwen langs de lijn’ ga ik met mijn vrouwelijke collega’s in gesprek over hun werk in de wereld van de sportjournalistiek. Dit keer sprak ik met Sporza-journaliste Steffy Merlevede.

Na de sportzomer van 2004 begon Merlevede met haar baan bij Sporza. Daarvoor werkte ze al enige tijd bij de radiozender 4FM, waar ze de fijne kneepjes van het vak leerde. “De radio is altijd iets geweest wat me heel erg boeide. Ik wilde heel graag bij een radiostation werken,” legt ze uit.

Dat ze dat ‘droomdoel’ uiteindelijk ook heeft bereikt, had Merlevede zich nooit voor mogelijk kunnen houden. “Ik had altijd het idee dat er maar weinig mensen sportverslaggever of presentator bij de radio waren. Daarom dat ik dat het me nooit zou gaan lukken.”

Steffy Merlevede: presentatrice bij Sporza

Niets bleek echter minder waar. Toen ze in 2004 met haar baan bij Sporza begon, deed ze voornamelijk verslaggeving en redactiewerk. “In 2012 ging ik voor het eerst presenteren.”

Daarmee was ze bovendien de eerste vrouwelijke sportpresentatrice bij de Belgische radio. “Er zijn over het algemeen sowieso maar weinig vrouwen in de sportjournalistiek. Op onze sportredactie werken denk ik ongeveer tien vrouwen. Ik zie wel een soort van evolutie. Vrouwen zijn geen uitzondering meer. Toch is het wel nog altijd een ‘mannen job’.”

Vooral in haar beginperiode werd Merlevede dan ook vaak gevraagd voor interviews over haar werk als vrouw in de sportjournalistiek. “Dat is tegenwoordig eigenlijk niet meer het geval. Het begint ‘normaler’ te worden. Bovendien heb ik nooit echt weerstand of wat dan ook gekregen van mijn mannelijke collega’s.”

Steffy Merlevede

Sterker nog, Merlevede ziet alleen maar voordelen. “Als vrouw worden we wel eens speciaal behandeld als we op reportage zijn. Ik krijg eerder hulp of een drankje aangeboden. Tja, da’s ook weleens fijn. Eigenlijk krijg ik nooit negatieve opmerkingen of wat dan ook.”

Ze voelt zich naar eigen zeggen meer ‘journalist tussen de journalisten’. “Je moet niet denken dat je het niet kunt tussen al die mannen. Dat heb ik nooit gedaan. Zorg gewoon dat je goed voorbereid bent en net zoveel weet als de mannen.”

Variatie

Wat het werk in de sportjournalistiek voor Merlevede vooral zo leuk maakt, is de variatie. “Je weet ’s morgens niet waar je ’s avonds eindigt. Elke dag is bovendien anders. De ene dag ben ik op reportage, de andere dag doe ik redactiewerk of presenteer ik.”

Elke dag bezig zijn met sport en radio is wat de Belgische journaliste het liefste doet. “Zelfs als ik thuis kom van mijn werk ga ik nog weleens sport zitten kijken of zoek ik sportuitslagen op,” vertelt ze.

Toch is dat de laatste jaren wel een beetje veranderd. “Ik ben inmiddels (alleenstaande) moeder van een tweeling. Daardoor ben ik niet altijd meer alleen maar met sport bezig. Maar dat zal heus wel terugkomen naarmate mijn kinderen ouder worden.”

De afgelopen jaren waren daarom gerust niet gemakkelijk voor Merlevede. “Ik moest vaak opvang zoeken voor mijn kinderen. Er is immers niemand thuis die het van me kan overnemen. Gelukkig lukt het vaak wel. Er komt veel planning aan te pas. Tijd ‘te veel’ is er bovendien absoluut niet. Maar ik geniet er nog altijd van.”

Lees ook de eerder verschenen verhalen over vrouwen in de sportjournalistiek:

#1: Astrid Karsten

#2: Rivkah op het Veld

De foto’s bij dit verhaal zijn geleverd door Steffy Merlevede.