Vrouwen in de sportjournalistiek. Er zijn er niet veel van. Maar de vrouwen die in de sportjournalistiek werken vallen wel op. In de rubriek ‘vrouwen langs de lijn’ ga ik met mijn vrouwelijke collega’s in gesprek over hun werk in de wereld van de sportjournalistiek. Dit keer sprak ik met voetbalverslaggeefster Annemarie Postma.

Met het EK vrouwenvoetbal in Nederland kent Postma momenteel een drukke periode. Tijdens de Europese titelstrijd werkt ze als verslaggeefster voor Voetbal International.

De passie voor voetbal en de sportjournalistiek kwam bij Postma al vroeg naar voren. Sinds haar negende is Postma al als speelster actief in het voetbal. “En stiekem wilde ik het liefst bij elke wedstrijd op de tribune zitten. Mijn vader zei daarom een keer dat ik sportjournalist moest worden. Dat is toen in mijn hoofd gaan zitten,” vertelt de sportjournaliste.

Annemarie Postma

Postma twijfelde dan ook geen moment over haar vervolgopleiding: de School voor Journalistiek. “In 2008 studeerde ik af. Mijn studietijd heb ik vooral benut om van alles uit te proberen, om te kijken welke vormen van journalistiek ik het leukste vond. Natuurlijk wist ik dat ik het liefst iets met sport wilde doen.”

Tijdens haar studie kon ze al wat ervaring in de sportjournalistiek op doen. In 2005 werkte Postma namelijk voor het eerst bij een groot voetbaltoernooi. “Destijds vond het WK onder 20 in Nederland plaats. Er was een samenwerking tussen de School voor Journalistiek en het Utrechts Dagblad. Ik heb daaraan meegewerkt. Dat beviel ontzettend goed, het was een echte voltreffer. Ik wilde verder in de sportjournalistiek.”

En dus stuurde Postma na het afronden van haar opleiding een open sollicitatie naar Het Parool. “Ik kreeg maar geen reactie en uiteindelijk heb ik zelf een keer gebeld. De chef vertelde me dat mijn brief op een grote stapel was beland, maar hij beloofde me om hem te gaan lezen. Hij hield zijn woord. Ik mocht op gesprek komen en uiteindelijk ben ik als freelancer voor Het Parool gaan werken,” vertelt Postma.

Vrouwenvoetbal

Postma was als freelancer onder andere actief in het amateurvoetbal en maakte daarover reportages en interviews. “In 2012 kwamen de Ajaxvrouwen en ben ik die intensief gaan volgen. Gaandeweg had ik al het gevoel dat ik ook graag het EK vrouwenvoetbal in 2013 wilde verslaan. Daar mocht ik uiteindelijk voor Het Parool naar toe.’

Ook bij het WK van 2015 in Canada was Postma van de partij. Weliswaar op eigen kosten. “Via een crowdfundingsactie zorgde ik dat ik daarheen kon. Zat ik daar keihard te werken voor vijf verschillende opdrachtgevers.”

Inmiddels is Postma bijna bij elke wedstrijd in het vrouwenvoetbal van de partij. “Ik ben zo thuis in deze wereld. Ik vind het tegenwoordig een eer als ze me ergens voor vragen. Ze willen mij hebben omdat ik er veel van weet. Voorheen was het meer zo van: ze is een vrouw, ze voetbalt, dus ze zal er wel veel over weten. Ze zeiden niet: we willen jou hebben omdat je goed kunt schrijven.”

Mannenvoetbal onbereikbaar

Volgens Postma is het wat dat betreft dan ook niet zo dat juist vrouwen het vrouwenvoetbal moeten verslaan. “Het heeft juist wel iets als ook mannen over het vrouwenvoetbal schrijven. Ik ben bijvoorbeeld een enorme fan van Willem Vissers van de Volkskrant. Hij schrijft met liefde over de sport en benadert het serieus,” zegt ze.

Andersom moet die mogelijkheid er echter ook zijn, vindt Postma. “Eigenlijk heb ik het idee dat het mannenvoetbal voor mij onbereikbaar is.”

De vrouwenvoetbalexpert vindt dat jammer. “Mijn mannelijke collega-journalisten vinden het nooit gek dat er een vrouw rondloopt bij het voetbalveld, maar als het over mannenvoetbal gaat kunnen we maar moeilijk meepraten. Dat hoort niet zo te zijn als je het mij vraagt.”

Op het gebied van het vrouwenvoetbal heeft Postma de afgelopen jaren daarentegen veel respect opgebouwd. “De meeste collega’s weten dat ik veel weet. Ze vragen me regelmatig over van alles.”

Toch is dat niet altijd even makkelijk. “Tijdens het EK kom ik journalisten tegen die ik voorheen nooit zag. Journalisten die nog nooit eerder een wedstrijd van de Oranjeleeuwinnen hebben bezocht. En dan ineens staan ze naast je in de mixed zone. Dat is soms wel lastig, vooral als ze hun feiten niet helemaal op een rijtje hebben. Soms is het een soort haantje de voorste gedrag. Dat is jammer.”

Gemeen

Volgens Postma is dat dan ook een van de ‘gemeenste dingen’ in de sportjournalistiek. “De voetbalsters zien mij overal. Ze kennen me, weten of ik integer ben en weten dat ik geïnteresseerd ben. Maar de journalistiek is keihard. Dit toernooi is het zeker niet zo dat ik alle goede interviews krijg omdat ik de meiden ken.”

In aanloop naar het EK heeft ze haar zogenaamde ‘expertfunctie’ echter wel volop gebruikt. Postma schreef een boek over de Oranjeleeuwinnen. “Ik vond het belangrijk dat mensen een beeld zouden krijgen van wie die meiden eigenlijk zijn. Het is eigenlijk een soort van gids. Met verhalen over de speelsters en over de Oranjeleeuwinnen in het algemeen,” aldus Postma.

De journaliste geeft aan dat er nog steeds ontzettend veel mensen zijn die nog maar weinig over het vrouwenvoetbal weten. “Ik voel soms wel een soort van drang. Ik hoef niet perse op de voorgrond te treden, maar ik wil graag wel iets zeggen. Over hoe het werkt, hoe de speelsters zijn en dergelijke.”

EK 2017

Wat dat betreft ziet Postma het EK in eigen land dan ook als een belangrijk moment voor het Nederlandse vrouwenvoetbal. “Het EK kan een krachtig signaal geven richting criticasters en vooral ook de KNVB. Het kan niet zo zijn dat het vrouwenvoetbal na het EK in eigen land ineens inklapt.”

De Oranjeleeuwinnen hebben in ieder geval alvast een flitsende start aan hun EK-optreden gegeven. “Ze zijn goed begonnen en een halve finale zit er, wat mij betreft, sowieso in. De finale is zelfs mogelijk. Ze stralen rust en vertrouwen uit: ze willen het echt laten zien,” besluit Postma.

Tijdens de Europese titelstrijd is Postma te volgen via Twitter.

Lees ook de eerder verschenen verhalen over vrouwen in de sportjournalistiek:

#1: Astrid Karsten

#2: Rivkah op het Veld

#3: Steffy Merlevede

De foto bij dit verhaal is van Annemarie Postma.