Je bent een workaholic! Het is een opmerking die ik regelmatig te horen krijg. Van vrienden, kennissen of familie. Waarom? Omdat ik zoveel werk. Dat is overigens ook de reden waarom er de afgelopen tijd minder blogs verschenen, maar dat even terzijde.

Ik wil namelijk voor eens en voor altijd duidelijk maken dat ik geen echte workaholic ben. Nee, ik heb gewoon een passie. Een passie voor sport (en turnen in het bijzonder), schrijven en reizen.

En ja, die passie gaat soms misschien een beetje ver. Daardoor lijkt het alsof ik een workaholic ben. Iemand die niets anders doet dan werken. Maar eigenlijk doe ik ook genoeg andere dingen, hoor. Zoals trainen of afspreken met vrienden en vriendinnen.

Mijn passie heeft me – in combinatie met mijn doorzettingsvermogen – wel ergens gebracht. Het heeft er immers voor gezorgd dat ik kan doen wat ik leuk vind: sportwedstrijden bezoeken, erover schrijven en reizen.

Workaholic

Natuurlijk werk ik ook veel, maar sommige dingen voelen niet als werk. Als ik een turnwedstrijd bekijk en daarover een verhaal maak, heb ik niet het idee dat ik aan het werk ben. Nee, ik vind het gewoon leuk. En dat ik er toevallig geld mee kan verdienen is natuurlijk mooi meegenomen.

Mijn werk, verhalen maken en interviews doen, heb ik nog geen enkel moment vervelend gevonden. Dat komt omdat het iets is wat ik het liefst elk moment van de dag doe. Het is een passie: een bezigheid waar ik laat voor ga slapen en ook gewoon weer vroeg voor opsta. Ik vind het belangrijk dat sporters met bijzondere verhalen de aandacht krijgen die ze verdienen. En mensen die mij een beetje kennen weten ook dat ik er alles aan zal doen om de turnsport te promoten.

Met mijn passie hoop ik anderen te kunnen helpen. Door hun verhaal te vertellen of juist door hun prestaties onder de aandacht te brengen. Het gaat me niet zo zeer om het geld: ik ben er in eerste instantie mee begonnen zonder er ook maar een cent mee te verdienen. Uiteindelijk leverde die passie me juist werk op. En wellicht is dat wel hoe het zou moeten gaan. Dat is stiekem de beste waardering voor mijn passie.

Begrijp me overigens niet verkeerd: uiteindelijk ben ik nog steeds veel aan het werk. Maar mij een workaholic noemen gaat me iets te ver. Ik doe mijn werk eigenlijk vanuit passie. En ja, ik probeer regelmatig een stapje terug te doen. Al is en blijft dat soms best moeilijk als je werk ook je passie is.

Volg je passie

Heb jij ook een passie? Iets waar je graag mee bezig bent? Iets waardoor de tijd sneller lijkt te gaan? Ik zou zeggen: volg je passie en doe er iets mee! Voor je het weet is het te laat. Start klein, maak een plan, werk hard en vaar vooral je eigen koers.

Natuurlijk zul je commentaar krijgen. Mensen die zeggen dat je gek bent of mensen die bang zijn dat je uiteindelijk alleen maar zult werken. Wees daar niet bang voor. Uiteindelijk is het je eigen keuze. Ik kan alleen maar zeggen dat ik tot op heden nog geen moment spijt heb gehad van mijn beslissingen. Nee, ik blijf mijn passie volgen. Stiekem ben ik er zelfs van overtuigd dat het me nog veel verder zal brengen.

Waar het eindpunt is weet ik niet. Dat wil ik ook nog lang niet weten. Nee, ik vind het allemaal wel lekker gaan zo. En als er nog meer toffe dingen op mijn pad komen dan ben ik daar alleen maar heel blij mee!

Lees ook:

Vijf vragen die ik als sportjournalist regelmatig krijg

Waarom ik koos voor de sportjournalistiek 

Wat mij als freelancer in Lissabon zoal bezighoudt

De foto bij dit verhaal is gemaakt door Martin Mooij.